НЕКОИ ГЛАСОВИ ВО БУГАРИЈА ЗАПОЧНУВААТ ДА ЗВУЧАТ СЕ ПООПАСНО

И ПАК ЛИ ЌЕ ЧЕКОРИМЕ НАПРЕД ПО СТАРАТА РАСКОПАНА ПАТЕКА?!

ЈАН ПИРИНСКИ

Во почетокот на јули годинава во нашата земја се спроведоа избори за Народното собрание. Сега може да се направи првичен баланс што се очекуваше од нив, што реално се случи и какви се предвидувањата за иднината. Да се каже дека се случи нешто неочекувано, ќе биде претерано. Да се опишува горчината од резултатите, ќе биде нешто познато. Јасно е дека, пак залогот се стави на силната личност, но така не е за прв пат. Последен пат за месија се гласаше во 2001 година.

Во деновите пред изборите „Народна волја“ не зазеде став. Причините за тоа беа неколку: предизборната агитација во повеќето случаи се водеше некоректно, нечесно, со поглед свртен назад, а не кон идниот ден; се погневно и поопасно започнаа да звучат гласовите на врховистите, националиститие и шовинститие. И главната причина: на политичкиот заштитник на Македонците во Бугарија – Партијата за економски развој и интеграција на населението (ПИРИН) сеуште не и е вратена регистрацијата, и тоа ни остава нас, Македонците во Бугарија, надвор од политичкиот живот.
Одделно од тоа, тешко можеше да се отиде до гласачките кутии со чиста совест, кога човек имаше проблеми со изборот на кандидат. Барем 10 партии и коалиции немаа шанса дури да ги приближат сонуваните 4 %. Кај останатите 8 се наоѓаа имиња на стари и нови врховисти, националисти и шовинисти. Во скоро секоја партија и коалиција се кипреа поранешни доушници на поранешната(?) Државна безбедност.
Поради невозможниот избор, весникот „Народна волја“ реши да молчи и да даде право и слобода секој сам да ги прецени своите постапки и да се ориентира во согласност со сопствениот внатрешен глас, со својата совест.
Во денот на изборите имаше најмалку две нешта, кои ни оставија впечаток. Првото се случи во секција во благоевградското село Бело поле. Таму се имале појавено мноштво Македонци (дури и на телевизискиот екран се виде како во една кола се собраа 6 (шест) души наместо 5 (пет), колку што е максимално дозволено), дојдени да гласаат од Република Македонија. Нивниот точен број дури бил поголем од редовно запишаните избирачи во секцијата (се спомна бројката од 1500). Не беше појаснето, за кого се дојдени да гласаат овие Македонци. Стана јасно дека „изборниот туризам“ не е приоритет на само една партија...
За второто, веста дојде од Скопје. Таму во изборната секција застапник (за кого ли?) бил местен жител – Македонец со бугарска самосвест.
И без да сака, човек се прашува: што се случи со малтретирањето над Бугарите во Македонија, штом можат отворено да гласаат во туѓа држава и да учествуваат во сопствената престолнина во избори на туѓа држава, отворено изјавувајќи ја својата етничка припадност?
Овие прашања изгледа си ги имаат поставено и некои други, зашто овие вести само блеснаа како светкавици на телевизискиот екран и како светкавици ги снема од бурниот телевизиски порој во изборната недела.
Заклучоците по изборите се во разни правци. Но некои од нив се тажни:
Победничката партија (ГЕРБ) му даде можност на еден познат ренегат како Божидар Димитров да влезе во парламентот. Тој направи неуспешен обид да стане народен пратеник пред некое време преку листата на БСП. Тогаш не го огреа среќата. Сега, како прв пријател на лидерот на победничката партија, успеа да си ја оствари мечтата. Важното за нас е тоа, што тој е еден од најбесните и безочни македономрзци кој во својата злоба не ги избира ниту јазикот, ниту средствата за да ни клевети и навредува, а сега ќе грофти и од трибината на парламентот. И како врв на се стана дури министер! (Повеќе - на стр. 11)
БСП докажа, дека не е само антимакедонска, но е и ... антибугарска, штом за својата целосна политика доби таков шамар, што неговото ехо скоро нема да стивне. Тоа е мала утеха за нас, откако лидерот на комунистите (социјалистите) не толку одамна изјави дека ние не сакаме да си ја регистрираме партијата, туку сакаме само да се крева врева околу нас! Дали Станишев сега ќе каже дека БСП не сакала да ги добие изборите, туку сакала само да се крева врева околу неа?
За ДПС е во сила изреката „Куче што не знае да лае, само го втерува волкот во трлото“ или пак „Што сам ќе си направиш и цело село не може да ти го направи“.
„Атака“ докажа дека е многу опасна партија. Видете го почетокот на нејзината програма: „Партијата АТАКА е бугарска националистичка политичка организација, која обединува Бугари по потекло и самосвест. (А тоа не ја ли прави партија на етничка основа и според тоа антиуставна?! – бел. Н.В.) ... Бугарскиот национализам се разликува од другите национализми со тоа што не е шовинистички, не е агресивен спрема други народности и држави и не сака да завладее со други народи и територии освен оние што се од крај време бугарски“.
Да декларираш цврсто и јасно, дека сакаш да освојуваш земји и народи кои си ги прогласил за „од крај време бугарски“ во XXI век е безумие, кажано најмеко. Да не ги коментираме пак следните редови: „Ние сме во демографска криза, што значи опасност од исчезнување на нашата нација ... Наталитетот кај нас е малку над 70 000 лица, при што само една третина од овој прираст е од бугарско етничко потекло ... Денешната државна политика во областа на демографијата ја стимулира етнизацијата на општеството ... Државната политика денес во тој однос е симболична и не поставува критериуми кон квалитетот на одгледуваните деца ... Во практика сега бугарската држава го стимулира развојот на страшно опасни за нашата нација пороци и процеси, кои ќе доведат до распаѓање на нашиот национален идентитет, ако не се преземат итни мерки...“
Тоа не ли ви намирисува на нештото што висеше кобно над Европа во 30-те години на XX век? А не сме ги заборавиле и зборовите на лидерот на „Атака“: „Македонци – таков поим нема!“
За „Сината коалиција“, што да кажеме? Пред некое време, еден од нејзините лидери, тогашен премиер, потпиша документ, според кој Бугарија има право да се грижи за Бугарите во Македонија, а Македонија нема право да се грижи за Македонците во Бугарија. Нешто да се има сменето? (Од македонска страна во тоа време владата беше раководена од еден одвратен и смрдлив предавник, кај кого најубавото нешто е тоа што исчезна од политичкото небо и отиде таму, каде им е местото на сите предавници - на ѓубриштето на историјата. Да го заборавиме!)
А што да кажеме за ВМРО и нивните другарчиња? Засега ниту еден од ВМРО не влезе во парламентот. Но да причекаме, бидејќи некој пак се обидува да ги внесе преку задниот влез и знаеме кој е тој. За сега толку.
А во целиот предизборен период и за време на самите избори ниту еден партиски лидер, ниту еден кандидат за народен пратеник не кажа дури и збор за малцинствата, за нивната интеграција, за грижата на државата да ја сочува нивната самобитност, како што е во нормалните демократски држави. Само некаков светски непознат од исто толку светски непозната националистичка формација изјави, дека етничките Бугари се 85 % од населението на Бугарија и дека треба да се зголеми нивниот прецент. Пак добро, што не покажа патишта за создавање на етнички чиста Бугарија.

Сега, кога се освртуваме кон скоро минатите настани, се покажа дека сме биле во право да не гласаме. Едноставно додека не се промени ситуацијата во земјата во која живееме и чии граѓани сме, на која и плаќаме даноци, нашиот глас нема како да се чуе. Се слушаат си појасно и пострашно гласовите на национал-врховистите и шовинистите. И најлошото во случајот е што никој не сфаќа колку опасни се нивните мисли, намери и дела. За дел од нив ќе разбереме од трибината на Четириисет и првото народно собрание. Прашањето е: пак ли ќе чекориме напред по старата раскопана патека, која води никаде!?

Врати се на претходната страница   Врати се горе