НАРОДНА ВОЛЈА

ЕДНО ПАТУВАЊЕ ОД ПИРИН ВО СКОПЈЕ, ГЛАВЕН ГРАД НА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА 1944-1989.
ЧЕКОРЕЊЕ ВО ВРЕМЕТО И ПРОСТОРОТ

Тоа е најважниот и суштински дел во решението за исклучувањето на Крсто Стојчев. Во него жестоко е осудена дејноста на Георги Димитров и на Партијата за признавање на македонскиот национален идентитет во Пиринска Македонија и за правото на културна автономија.
Фактички, во осудата на политиката на Крсто Стојчев се осудува БКП, нејзиното решение на 10 Пленум на ЦК по македонското прашање. Во текстот експлицитно се вели дека Стојчев не може да му се суди за спроведувањето на линијата на Партијата во тој период. Тој не е одговорен за тоа. Нему му се забележува за врските што ги имал со Колишевски без знаењето на ЦК на БКП заради дескридитацијата на Георги Димитров во Пиринскиот крај за давањето на имиња, на некои дружинки на септемвричињата на Тито, за договорот на Обласниот комитет со Титовци зад грбот на ЦК на БКП итн.
Инаку, во дебатата од она што е забележано во стенограмот ништо не се говори за тоа што рекол Стојчев оти тој и неговите соработници сметале дека политиката на ЦК на БКП по македонското прашање била неправилна (погрешна), дека обласното раководство на БКП во Горна Џумаја имало поправилна позиција од таа на Партијата во однос на политиката на КПЈ по македонското прашање, која раководството ја сметала за поправилна од таа на БКП.
Обвинувањата против Стојчев изнесени на Пленумот од месец јануари 1950 година имаат карактер на полициско сослушување. Но, Стојчев во својата одбрана се повикува на излагањата на Георги Димитров на Петтиот конгрес на БКП одржан во декември 1948 година. Тој во таа пригода цитирал пасус од излагањето на Димитров за Бледската спогодба меѓу Тито и Димитров од 1947 година. Тој дел од цитатот што го цитирал Стојчев гласи: „
Георги Димитров за односот помеѓу БРП(к) и КПЈ, за односот меѓу двете држави во контекст на правото на Македонците во Пиринска Македонија да се обединат со НР Македонија ќе говори на 5. Конгрес на БРП(к) одржан во месец декември 1948 година. Во таа пригода тој ќе каже ... „Спогодбата на Блед во врска со олеснувањето на процесот за зближување и идното обединување на македонските области во двете земји нашата партија се согласи како задолжителен предмет во сите училишта во Пиринскиот крај да се воведе македонскиот јазик, него да го предаваат македонски учители донесени од Скопје во Пиринскиот крај, а во македонските книжари да се шират книги на македонски јазик. Тоа беше доказ дека нашата Партија се однесува со најголеми симпатии кон обединувањето на македонскиот народ“. Но, вели Димитров нашата Партија била излажана од белградските и од скопските раководители. Книжарите и учителите станале агенти на големојугословенската и антибугарска шовинистичка пропаганда.
Колку овој цитат што му се припишува на Георги Димитров како дел од неговиот реферат што го прочитал на 5. Конгрес на БРП(к) е прашање за дискусија. Во тоа време Димитров е болен и наредната 1949 година ќе почине. Но тоа и сега не е толку важно. Тоа што е важно е дека овој текст претставува стратешка основа за водење на добро обмислена антимакедонска пропаганда – барем така размислувало раководството на БРП(к). И тоа не е ништо чудно во тоа време. Името и авторитетот на Георги Димитров се многу популарни во цела Македонија и особено во Пиринска. Стратезите на бугарската националистичка антимакедонска пропаганда се надевале и верувале дека со цитираните ставови на Георги Димитров поуспешно ќе можат да ги пласираат своите залагања на македонскиот идентитет и националните стремежи и дека со тоа уште повеќе „ќе ги разобличат југословенските и македонски Троцкисти“.

НАРОДНА ВОЛЈА

КОЙ УНИЩОЖАВА ИСТОРИЧЕСКИТЕ ИСТИНИ? КОЙ ПРАВИ КОЩУНСТВО В БОЖИЯ ХРАМ?
Читај

КЪМ ВЪПРОСА ЗА НАРОДНОСТТА НА СТАРИТЕ МАКЕДОНЦИ
Читај

„...НЕ МОЖЕХ ДА СИ ОБЯСНЯ ОМРАЗАТА ИМ КЪМ МЕН ЗАРАДИ ТОВА, ЧЕ СЪМ МАКЕДОНЕЦ“
Читај

МЕМОРАНДУМОТ НА МАНУ, МПЦ-ОА И УКИМ ПОВИКУВА НА ОДБРАНА НА НАЦИОНАЛНИТЕ ИНТЕРЕСИ
Читај

СО БЛЕДСКИОТ ДОГОВОР БУГАРИЈА ПРИЗНАЛА МАКЕДОНСКИ ЈАЗИК, НАРОД И МАКЕДОНЦИ, СЕ ШТО ДЕНЕСКА СПОРИ
Читај

В А Ж Н О С Ъ О Б Щ Е Н И Е!

Известявамe читателите на вестник „Народна воля“, че книгата „Гневът на правдата“ от Ян Пирински вече може да четете и на интернет на следния адрес:
www.gnevot-na-pravdata.com

Б Л А Г О Д А Р Н О С Т!

Редакцията на вестник “Народна воля” изказва своята най-искрена признателност и почит на Минчо Ташев от Канада за често изпращаната финансова помощ на вестник “Народна воля”.
Редакцията на вестника благодари на дарителя за патриотичния жест и му пожелава здраве, щастие и успехи в живота.

СКРЪБНА ВЕСТ

ПЕТЪР СТОЕВ ХРИСТОВ

На 26.11.2020 година в град Благоевград почина Петър Стоев Христов, роден на 02.07.1936 година в село Яново, Санданско, Пиринския дял на Македония.

Петър Христов живя и израсна в семейство с македонско национално чувство, наследено от дядо му Стоян Христов, който е участвал в четите на Яне Сандански и Илия Кърчовалията в борбата за освобождението на Македония от турското робство и възстановяване на самостоятелна македонска държава. А стрико му Иван пък заедно с македонските партизани от Егейския дял на Македония участва за прогонването на българските окупационни войски от Македония. Всъщност Петър още от малък вече знае коя е неговата родина и националната си иден- тичност. А по примера на братята си Александър и Георги, Петър, пленен от музата на поезията, започва да пише стихове, някои от които се публикуват във в. „Народна воля”. Издава стихосбирката „Почти на ручей ромон” през 2003 година в Благоевград.

В поетичните му творби е отразена непрекъсната му жажда за доброта и човечност, и голямата му любов към Македония, за която посвети няколко стихотворения. Петър бе изключително скромен и човечен, с нежна душа на поет и с непокорен дух за правда и справедливост.

Председателството на ОМО „Илинден” – ПИРИН и редколегията на в. „Народна воля” изказват най-искрени съболезнования на опечалените!
Почивай в мир, Петре! Поклон пред светлата ти памет!!!

Поезия

ПЕСЕН ЗА ГОЦЕ ДЕЛЧЕВ

Грозна буря – черно ято
с гръм коситба ще коси –
иде гибел, от която
няма кой да го спаси.

Грозна буря се извива,
птици спрели песента.
Гоце Делчев са убили!
Тъжна, майко, е вестта!

Майски ден е, а след боя
потъмнява свода син.
Наведи се, майко моя,
да целунеш своя син!

А когато го прегърнеш
с две илинденски ръце,
в свято слънце ще превърнеш
най-безсмъртното сърце.

Нека в черната разлъка
пеят житни класове!
Нека робската ни мъка
ражда нови синове!

И над мъртвите усои
пак ще грейне сводът син.
И отново, майко моя,
ще вървиш след своя син!

И когато суховеи
веят мъртви знамена,
той ще пази от злодей
твоя дом и бъднина!

ПЕТЪР ХРИСТОВ

Начална • За нас • Архив • За врзака • Линкове